De afdeling ‘wasserij’ is weer een heel apart verhaal. In onze herberg hebben we ontdekt dat wasmachines in Spanje dezelfde afwijking hebben als de wasmachines in Nederland. Ze ‘eten’ sokken. Iedere dag mogen de pelgrims hun was afgeven, zodat wij er voor kunnen zorgen dat de kleding voor volgende dag schoongewassen en droog klaar ligt. Op mijn tweede dag was er maar één sok van een paar uit de wasmachine gekomen. En sokken zijn - na goede schoenen - het belangrijkste kledingstuk op die lange wandeltocht. Iedere keer als er was uit de wasmachine of droger kwam, werd er gecheckt maar bleef sok numero twee onvindbaar. Hij was ook niet achter gebleven in de rugzak. Onverklaarbaar. Mochten we hem nog vinden, dan zullen we hem berichten, spraken we af met de eigenaar.Sindsdien slaken we met zijn allen een zucht van verlichting als er ’s avonds van alle sokken twee stuks liggen. Gisteren kwam ik tussen de was twee uitzonderlijk sneeuwwitte, katoenen T-shirts tegen van een bekend en niet goedkoop merk. Ook lagen er andere (witte) kledingstukken die pasten in deze kledingcategorie. Intuïtief legde ik alles bij elkaar, invullend dat het van dezelfde eigenaar zou kunnen zijn. De kleding was een iets chiquere versie van de reguliere pelgrimskleding en week af van de sneldrogende bonte en meestal donkere sportkleding van de meeste gasten.Het was al iets later op de avond toen de eigenaar van deze kleding, zijn was kwam afhalen. Het was een goed verzorgde jongeman van midden dertig. Hij zat aan de lange tafel en tijdens het opruimen raakten we in gesprek. In het verhaal van die jongeman was ook de verklaring van de kleding ingesloten. Hij droeg thuis alleen maar witte (sport)hemden met stropdas, vertelde hij. Toen ik hem vroeg wat hem op de camino had gebracht, kregen we een interessant gesprek. Deze jongeman vertelde dat hij op een kruispunt was aangekomen in zijn leven. Hij was zich daar van bewust geworden, en realiseerde dat er iets drastisch moest veranderen. Maar hoe? Er stonden geen gele pijlen die hij kon volgen op zijn dagelijkse pad. Hij moest zijn pad zelf zoeken. Zijn verhaal raakte me, omdat het mij herinnerde aan mijn eerste camino. Deze pelgrim had de behoefte gevoeld om ditmaal in zijn eentje op pad te gaan. Een voor hem nieuw en onbekend avontuur Oftewel: de weg van de held. Hij ging totaal buiten zijn comfortzone en vertelde... het werd later en later. Ik herkende het kruispunt en kon zijn vragen begrijpen. Tijdens ons gesprek  zag ik dat mijn woorden bij hem binnen kwamen en het deed me goed om even als 'gele pijl' te mogen fungeren. Uiteindelijk hebben we het gesprek beëindigd want het was al laat. Volgende ochtend tijdens het ontbijt kreeg ik een flinke knuffel. Hij liep verder. Letterlijk en figuurlijk en ik hoop dat hij daar, in de natuur op de camino, zijn pad vindt. Ik twijfel er niet aan dat hij in Santiago aan zal komen. Maar dat andere pad is minstens zo belangrijk. Dat hij op zijn eigen bestemming aankomt.

Ik ben nu een week in het mooie Asturië. Ik wist helemaal niet dat het schitterende Picos de Europa ook tot deze regio behoort. Daar ligt een historie van mijnarbeid, net als bij ons in Limburg. Maar dat even terzijde.