Deze week neem ik deel aan een ‘bewustwordingsweek’ van Henk Fransen en Lucienne. Vanaf de start, afgelopen maandag rinkelt de wekker om 6:45 uur. Nog moe door de warmte, die invloed heeft op mijn kwaliteit van slapen, sta ik op met de gedachte straks nog even terug te gaan.  Van 7:30 uur tot 8:30 uur zit ik thuis  achter mijn beeldscherm , verbonden met een grote groep mensen . Met koffie, water en soms iets te eten wacht ik tot ik toegelaten wordt tot de groep. Een dik uur later bruis ik van de energie door alle inspiratie die ik heb mogen ontvangen en door de verbinding met deze groep mensen. Ik peins er niet over om nog terug te keren naar bed. Nee, ik stort me op de nieuwe dag.

Enkele jaren geleden had ik een consult bij een zielenplancoach. Ik ben een mens van zingeving en voelde me een beetje vastlopen in mijn zoektocht naar mijn doel, missie, hier op aarde. Over dat bijzondere weekend alleen al zou ik een aantal blogs kunnen wijden, maar deze gaat over een specifieke vraag in dat weekend, nl. 'Wat ga je doen na je pensioen?' Tot toen bestond mijn leven vooral uit verstand op nul en hard werken om 'later' ook nog iets leuks te kunnen doen. Met een leven na mijn pensioen hield ik me totaal niet bezig.

In mijn leven kreeg ik regelmatig te horen dat ik perfectionistisch was. Ik wilde alles meer dan goed doen en vaak was het  frustrerend dat het niet goed genoeg was (volgens mijzelf). Ik zette mezelf onder druk en nam geen genoegen met minder. Maar hoe vermoeiend was dat! In de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving. Want als je een perfectionist bent, verwacht je vaak ook perfectionisme van je omgeving. En als je omgeving niet naar jouw normen kan presteren, wil je alles zelf doen en om die reden ook hou je graag de controle. Want, als je iets zelf doet, gebeurt dat volgens jouw normen dus is het altijd goed...