Camino Primitivo
Ik ben nu een week in het mooie Asturië. Ik wist helemaal niet dat het schitterende Picos de Europa ook tot deze regio behoort. Daar ligt een historie van mijnarbeid, net als bij ons in Limburg. Maar dat even terzijde.
Ik begin al behoorlijk in het ritme van de herberg, de camino te komen. ’s Ochtends voor ontbijt zorgen, zodat de pelgrims wat bij te zetten hebben om hun tocht voort te zetten en dan de dag laten komen zoals hij komt... Deze herberg ligt aan het begin van de camino. Er zijn (nog) niet veel pelgrims met blaren. Velen hebben wel vragen. Er komen geoefende pelgrims, die aan hun derde of vierde tocht beginnen, maar ook peregrinos die hun carrière als pelgrim starten met de zwaarste aller caminos, de Primitivo.
Vandaag heb ik een vrije dag en wilde ik net als vorige keer de bus nemen naar Salas, maar het is zaterdag en er reed geen bus. Ik ben gestrand in een klein barretje, zoals er velen langs alle camino’s liggen. Die voorzien de pelgrims van koffie en ‘bocadillos met jamon of queso, de Spaanse versie van ons broodje ham kaas. Ik heb voor een tortilla gekozen, maar krijg van de vriendelijke dame achter de bar ook een stuk gebak aangereikt. Ik denk dat ik in eigen dorp blijf vandaag.
Maar dan beslist het toeval anders. De bus is verlaat. De vriendelijke dame uit de bar roept vastberaden 'Espere!' (wacht!) tegen de chauffeur en dat doet hij. Ik graai mijn spullen bij elkaar, betaal en ben de laatste in een rij.
Toen ik op mijn vorige vrije dag week in Salas was, heb ik daar het kleine museum bezocht en kreeg ik een privérondleiding door een enthousiaste medewerker. Er waren historische replica’s van stenen en boeken te zien, waarover de jongeman met veel enthousiasme vertelde. En inmiddels weet ik veel meer over de historie van deze bijzondere camino. Ik kan natuurlijk niet alles vertellen, dan zou ik jullie waarschijnlijk vervelen, maar twee ‘details’ sprongen eruit.
Er lag een boek dat door de non Biblia de Danila, was gemaakt. Het bijzondere, ook beetje macabere aan dit boek is, dat het gemaakt was van geitenhuidjes. De dieren die werden ‘uitverkoren’, waren slechts één dag oud toen ze stierven, hun huid ging de eeuwigheid in, een twijfelachtige eer. Een verhaal waarvan ik nu nog kippenvel krijg. (zie foto)
Ook stond in het museum op een maquette een ‘El Texu’ te pronken. Een El Texu is een taxus en er blijkt een bijzonder exemplaar te bestaan. Mijn collega hospitalera heeft uitgelegd dat het woord ‘El Texu’ in deze streek ook ‘dak’ betekent. Wel mooi bedacht toch voor een naam van een herberg. ‘El Texu’ Dak boven je hoofd….
Het is zo mooi om te zien hoeveel een beetje aandacht, service en zorg gewaardeerd wordt door de gasten die deze herberg, onze herberg uitzoeken. Een Italiaanse pelgrim bleef maar stralen en genieten en noemde de herberg een paradijsje… Dat is toch wel een hele mooie opsteker voor Thijs en Gepke, die deze herberg runnen. Voor de liefhebber geeft onze collega-vrijwilligster Pili uit België, maar geboren in Asturië met veel liefde een voetmassage. Ik weet niet hoe en wat, maar ik zie de ontspanning en de glimlach op het gezicht van de desbetreffende pelgrim... Collega Paul is een gastheer ten voeten uit en kent ook in de keuken de weg.. Als herinnering maken wij unieke mooie waxstempels in de credential als herinnering. En wat zijn de mensen blij met de mooie stempel!
Het is een bijzondere herberg mag ik wel stellen. En na alle camino’s die ik heb gelopen, heb ik recht van spreken. Heel bijzonder dat ik hier een tijdje mag zijn en jullie mee kan laat genieten.
