De afgelopen weken hebben een diepe indruk op mij gemaakt. De lange dagen in de herberg, 24/7 in gezelschap zijn met mensen die je nooit eerder had gezien. Met mijn collega's een kamer delen. Hemelsbreed liggen we 1 meter uit elkaar in ons eigen bed, slechts gescheiden door de beroemde Ikea-achtige opbergkast met open vakjes. Maar allee, we zijn pelgrims en gewend aan het ontbreken van privacy in de herberg. Beiden zijn we niet gewend aan geluid op de slaapplek… Dat heeft ons wel een paar nachten gewenning gekost. Als je zoveel uren gedurende een zo lange periode samen bent, heb je geen andere keuze dan jezelf te zijn. Probeer je een rol te spelen, dan val je op een gegeven moment echt wel door de mand. En ik ben door de mand gevallen. Ik heb net gedaan alsof ik jonger was en al deze hectiek en het harde werken nog aan kon. Ja, het is zeker gezellig als de pelgrims vanaf 14:00 uur binnen komen druppelen. Altijd weer afwachten wie er komt. We hebben meestal gemêleerde gezelschappen van diverse nationaliteiten in alle leeftijdscategorieën. Soms hebben we er muzikanten bij zitten. De gitaar hangt uitnodigend aan de wand en de niet al te vermoeide, muzikale pelgrim kan dan vaak de verleiding niet weerstaan om er op te spelen. Zo ook deze avond. Jong en oud zat mee te genieten. Verrassend was dat nadat de eerste gitaarklanken waren verstomd, opeens nog twee andere jonge muzikanten schoorvoetend de gitaar overnamen en liederen uit het vaderland zongen. Dat zijn de momenten die ik koester.
Maar ik ben tegen mijn grenzen aangelopen. Het harde werken van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat is voor mij te zwaar gebleken. Tel daarbij de gebroken nachten op en het vele trappen lopen, dan moet je op een gegeven moment keuzes maken en accepteren dat op mijn leeftijd andere mooie activiteiten passender zijn.
Wat vroeger dan gepland, heb ik ervoor gekozen om naar huis terug te keren. Gelukkig kon ik alles omboeken en heb ik de terugreis per Flixbus gemaakt. Dat was weer een avontuur op zich. Eerst een dik uur met de bus naar Oviedo. Daar de kathedraal bezocht, mijn eerste tapas gegeten en de stad bekeken. Vervolgens dan toch naar het busstation gelopen. Daar vertrok mijn bus om 16:30 uur. Ik had stoel 15 C, achterin, boven de wielen. In hoog tempo manoeuvreerde de chauffeur door de haarspeldbochten en ook het afremmen ging temperamentvol. Dit zorgde voor een wee gevoel in de maagstreek en een gebrek aan eetlust. Tot Bordeaux zat ik naast een gepensioneerde docent, die duidelijk het goede beroep had gekozen, want hij wist onderweg met veel plezier over de omgeving waardoor wij reisden te vertellen. Vanaf Bordeaux had ik het rijk (twee zitplaatsen) alleen en heb ik veel kunnen slapen. Ik was op tijd wakker om van een mooie zonsopkomst te kunnen genieten. Op het busstation in Parijs mocht ik om 8:45 uur overstappen naar mijn eindbestemming. Hoe dichter we bij Nederland kwamen, hoe heter het werd. O ja, de hitte!! In de koele bergachtige omgeving van Asturias was de temperatuur beduidend lager geweest. Uiteindelijk kwam er dan toch ook een einde aan deze rit en mocht ik om 19:00 uur uitstappen op station Amsterdam-Sloterdijk. Gelukkig had ik een redelijk goede verbinding en na 2,5 uur reizen stond ik om 22:30 uur op het station in Horst. Zo fijn dat ik werd afgehaald door mijn dochter, zodat ik het laatste stukje van mijn reis comfortabel in haar auto kon afsluiten. En voor ik naar bed ging zwoer ik mezelf dit nooit meer te doen. Net zoals ik na iedere camino zei: dit is de laatste….
