Deze week neem ik deel aan een ‘bewustwordingsweek’ Vanaf de start, afgelopen maandag rinkelt de wekker om 6:45 uur. Nog moe door de warmte, die invloed heeft op mijn kwaliteit van slapen, sta ik op met de gedachte straks nog even terug te gaan. Van 7:30 uur tot 8:30 uur zit ik thuis achter mijn beeldscherm , verbonden met een grote groep mensen . Met koffie, water en soms iets te eten wacht ik tot ik toegelaten wordt tot de groep. Een dik uur later bruis ik van de energie door alle inspiratie die ik heb mogen ontvangen en door de verbinding met deze groep mensen. Ik peins er niet over om nog terug te keren naar bed. Nee, ik stort me op de nieuwe dag.
Ik sta als katholiek geregistreerd maar ben niet ‘kerks’ en heb inmiddels ook wat kennis gekregen van andere religies. Het woord ‘God’ is voor mij geen definitie van een persoon waar ik na mijn dood pas kennis mee kan maken. God, Christus, heeft in mijn beleving met een staat van bewustzijn te maken. Het Christusbewustzijn. Zoals gezegd, heeft niets met een persoon te maken.
Omdat ik al op mijn dertigste op het spirituele pad werd gestuurd, mag ik inmiddels van een lange zoektocht spreken. Het is een moeilijk pad, waar ik uiteindelijk voor koos. Maar o, wat heeft het me al opgeleverd….
Ik ben veel alleen geweest in mijn leven en jarenlang heb ik verdrietig naar die gelukkige stelletjes gekeken op het terras, op vakantie. Vriendinnen die het steeds over ‘wij’ hebben en ‘ons’. Dan trok ik me terug en voelde me een buitenstaander.
Enkele maanden geleden is er verandering in dit alles gekomen. De eerste bewustwordingsweek in mei van ‘7 dagen met God’ betekende een grote omslag. En toen deze tweede week werd aangekondigd, was ik er weer bij.
‘Daar waar twee of meer vergaderd zijn in mijn naam. Ben IK aanwezig'. Ik voelde me verdrietig. Ik was namelijk alleen. Hoe werkt dat dan voor mij? Op die vraag kreeg ik antwoorden en mijn wond groeide naar wijsheid. Ik glimlach nog als ik aan mijn pijn toen, in die eerste week terug denk.
Mijn eenzame gevoel begon geleidelijk te verdwijnen. Er is niemand nodig die mij gelukkig moet maken. Ik kan dat zelf. Door mij open te stellen voor andere wegen.
Vanaf die tijd ga ik steeds vaker merken dat synchroniciteit een fenomeen is dat ik nu bijna dagelijks mag beleven. Dat ervoer ik na mijn camino al bij ‘simpele’ wensen zoals een parkeerplaatsje op een volle parking. Je krijgt wat je nodig hebt. Maar nu gebeuren er andere dingen.
Ondanks mijn pensionering ‘werk’ ik nog een beetje. In de zorg, want ik heb een zorghart. Dacht ik (dag 2) ’s ochtends dat het fijn zou zijn als er voor mijn (werk)vakantie nog een opdracht op mijn pad zou komen, dan kreeg ik ’s middags een telefoontje of ik ergens 2 nachten kon invallen. Deze maand, nog net voor mijn vakantie.
Een tijdje geleden besefte ik dat vakanties bijna onbetaalbaar voor een single worden. Ik droomde van reizen en zocht naar manieren om toch te kunnen reizen. Vroeger draaide ik bijna volledig op wilskracht, dus nóg harder werken om geld te verdienen. Nóg maar een tandje bijschakelen, soms twee diensten op een dag draaien. Maar ik ben inmiddels gepensioneerd, vandaar mijn vakantie als vrijwilliger tegen kost en inwoning in een hostel .
Tegenwoordig gebruik ik creatie en vraag ik hulp. Ik creëerde een scenario hoe ik deze droom (reizen) zou kunnen verwezenlijken nadat het universum een vrouw op mijn pad stuurde, die vertelde dat ze een caravan had gekocht en er alleen mee op vakantie ging. Vanaf dat moment liet het idee me niet meer los en ik begon te zoeken. Het heeft even geduurd, maar ‘bij toeval’ (dat is dus die synchroniciteit) kwam er een post op facebook voorbij van iemand die overwoog om haar caravan te verkopen. Ik stuurde haar een persoonlijk berichtje en we kwamen in contact. Maar ja, hoe financier ik dat? Ook die hobbel werd weggenomen doordat er enkele weken geleden een flinke opdracht op mijn weg kwam. Genoeg om deze caravan te betalen. Hij staat nu al een week op mijn inrit.
Ik moest lachen en zie in dit geval het Christusbewustzijn een beetje zoals die oude reclame ‘een beetje van Maggie en een beetje van mij’.
Mijn aandeel in deze is het om mijn kansen te zien, bewust met mijn wens om te gaan. Actie te ondernemen! Niets gebeurt vanzelf… En vooral om hulp te vragen. Dat begint bij mij met ‘het zou mooi zijn als….