Mijn weekje proefdraaien zit er bijna op. Twee maanden geleden kocht ik een kleine Adria caravan, liet hem keuren en nu sta ik al bijna een week op de camping in Zoutelande.
Tot nu toe een week van ‘alles de eerste keer’. De eerste keer alleen naar Zeeland rijden met de caravan. De eerste keer op mijn plekje ‘indraaien’ dus achteruitzetten. Klokkende oksels bezorgde me alleen het idee al. Maar, ik had alles wél geoefend thuis. Dus ook een beetje optimisme en vertrouwen ging er mee op pad.
Laat in de middag kwam ik in Zoutelande aan. Ietwat aan de late kant i.v.m. een signeersessie in Weert. De reis was voorspoedig verlopen, als je de file van een uur niet meetelt. Ik had de caravan kennelijk goed beladen, deze eerste keer. Hij bleef stabiel zonder te zwabberen achter me rijden. De plattegrond van de camping had ik goed bekeken en zo reed ik rechtstreeks naar de aangewezen plek. Daar mocht ik 3 dagen staan, dan moest ik voor de laatste helft van mijn vakantie naar de overkant van het straatje verkassen.
Ik had weinig ruimte om in te draaien en vroeg me af hoe ik die caravan op de plek moest krijgen. Maar gelukkig stonden er meteen twee ervaren kampeerders al klaar om hem mee op de plek te manoeuvreren en te helpen met installeren. Pootjes uitdraaien, kabel aansluiten, dat soort dingen. De luifel zou ik pas op de ‘vaste’ plek opzetten besloot ik.
Moe stapte ik al vroeg in bed. Terwijl ik luisterend naar het getik van de regen op mijn dak, in slaap viel, lieten wind en regen hun krachten zien. De aanslag van zulke sterke regenval met die krachtig wind op dat raam (waar ik onder sliep) was té heftig geweest. Het legde twee minuscule openingen bloot, waar het water zich een weg door naar binnen baande en langs het overgelopen gootje, het beddengoed bereikte. Ik ontwaakte de volgende dag op een nat hoeslaken, vochtige matras, dito kussen en mijn pyjama was ook niet meer helemaal droog. De eerste ochtend was ik dus vooral bezig met alles droog te krijgen. Een memorabele eerst nacht.
In de dagen daarna kwam ik er achter dat 6 paar schoenen toch echt veel te veel is. Ik wissel tussen mijn wandelschoenen, de crocs en een paar sneakers… Ook het merendeel van de etenswaren die ik had meegenomen, mag volgende keer thuisblijven. Evenals een luchtbed om in het zwembad te dobberen en de heft van het serviesgoed. Om maar niet te spreken over de voorraad toiletspullen (3 tubes tandpasta en minstens 3 verpakkingen douchegel). Voor een weekje zee echt niet nodig.
Ik kreeg weer hulp bij het verhuizen en opbouwen van de luifel. Wat is dat fijn! De vanzelfsprekendheid waarmee men elkaar hier helpt. En ik genoot van het zitten onder mijn luifeltje.
Het was heerlijk weer aan zee te zijn, te wandelen over het mij zo bekende Zeeuwse strand met de golfbrekers en de strandtenten. Ik had visite van Nicole, ook een solokampeerster en ook Eunice, van wie ik de caravan had gekocht kwam lunchen. Een laatste ronde door de caravan, een laatste instructie en toen was ik écht alleen.
Het weer sloeg om. De zon verdween en de regen keerde terug. Windkracht 4 hadden we vannacht. Ik voelde hoe de wind aan de luifel trok…wat een kracht! Ik lag te schudden in mijn bed en Ik stond ’s nachts even op om te checken of alles oké was. Zekerheidshalve drukte ik de haringen dieper de grond in. Mijn raam hield ik goed in de gaten. Een dergelijke lekkage wilde ik geen tweede keer. Maar alles ging goed. Er kwam geen water binnen en de luifel had standgehouden.
De volgend ochtend zag ik dat mensen de stormbanden hadden aangebracht. Goed plan, doe ik ook, nam ik me voor. Toen ik met die banden in mijn handen voor de luifel stond, zonk me de moed in de schoenen. Eerst maar een Youtube instructie bekijken. Voor nu dan maar extra scheerlijnen en meteen de verouderde rubberbandjes vervangen en de zijkanten strakker spannen.
Op mijn weg terug van het toiletgebouw, zag ik iemand stormbanden aanbrengen. Ik ben goed in afkijken en hier lonkte een gratis cursus ‘hoe breng ik stormbanden aan’. Maar de man moest toch eerst echt even kijken welke bevestigingsmogelijkheden ik had en liep mee. Hij had in no-time de stormbanden aangebracht. Ik heb goed opgelet voor een volgende keer…met dank aan deze helper.
Een eerste keer voor alles, betekende deze week ook. Kan ik schrijven in de caravan? Deze blog is mijn eerste poging. En terwijl ik schrijf, trekt de wind aan mijn luifel en schudt mijn Adria op zijn vier pootjes. Morgen breek ik de tent letterlijk af en zaterdagochtend gaat het terug naar Limburg, heerlijk uitgewaaid én uitgerust. En een kampeerervaring rijker.
