wat gebeurt er toch…

Geschreven door: Christian Hermans 18 maart 2020

wat gebeurt er toch…

Wat er NU allemaal gebeurt, dat horen we inmiddels iedere dag op tv. Vanuit de politiek en van deskundigen krijgen we alle informatie en adviezen om onze weg te vinden in deze nieuwe wereld, die zich aan ons ontvouwt.  Ik wilde eerst schrijven: ‘om ons staande te houden’. Maar dat is een te negatieve benadering van de situatie waar we nu mee moeten dealen, de rollercoaster waarin we terecht zijn gekomen.

Er duiken nieuwe woorden op als coronavirus, groepsimmuniteit en ‘sociale onthouding’.  Als we nu inzoomen op die sociale onthouding, dan zien we dat voor vele mensen de sociale onthouding al lang een manier van leven is. En dan denk ik aan de mensen die zo’n laag inkomen hebben, dat ze niet naar een restaurant, café, film of concert, zelf niet naar de winkel gaan, omdat ze er eenvoudigweg geen geld voor hebben. Hun gang beperkt zich vaak slechts tot de voedselbank. Een andere groep leeft alleen, krijgt nauwelijks bezoek en ze slijten hun dagen hoofdzakelijk thuis, afgewisseld met een gang naar de winkel voor boodschappen en een eenzame wandeling door de natuur. Het zijn de ervaringsdeskundigen onder ons.

Persoonlijk ben ik graag eens een dag alleen. Met de radio aan of juist niet, als ik de stilte zoek. Niet afgeleid worden en in alle rust het leven ervaren. Focussen op het nu en leven in het moment.

Afgelopen donderdagavond kreeg ik keelklachten. Met schrik in mijn hart dacht ik terug aan de vele momenten die dag dat ik mijn tweejarige kleinzoon vasthield en knuffelde. Ik informeerde mijn zoon en we hoopten er het beste van! Dat je je dan zo schuldig kunt voelen!!! Immers, ik kon niet weten dat ik ‘s avonds klachten zou krijgen. En mijn intentie was niet om mijn kleinzoon aan te steken… Mijn knuffels waren van een andere, liefdevolle intentie…Dit bedenkend, verdween mijn schuldgevoel. Mijn intentie was zuiver geweest, dus ik hoefde me niets verwijten.

Die week stond er een dienst in een woongroep gepland. Hoe hier mee om te gaan? Ik besloot naar de groep te gaan, te vertellen over mijn keelklachten en het protocol van de organisatie te volgen. In overleg kon ik naar huis gaan en had ik onverwacht een lege agenda die dag. En niet alleen die dag. In de daaropvolgende dagen werden een bijscholing, een presentatie, bijeenkomst, een afspraak met een cliënt, kortom alle afspraken tot nader order afgezegd. Zelfs mijn moeder mocht ik niet bezoeken omdat het verzorgingshuis zijn deuren had gesloten. Zo keek ik naar de maagdelijke witte bladzijden in mijn agenda de komende weken!

Ondanks mijn keelklachten voelde ik me fitter dan ik me de afgelopen maanden had gevoeld. Met zoveel gedwongen vrije tijd in het verschiet, zonder me ziek te voelen kon ik er maar beter het beste van maken. Er lag een lijst met klussen te wachten, die ik onder het mom van  ‘nu even niet’ voor me uitgeschoven had.

In de afgelopen week heb ik mijn huis grondig schoongemaakt, alle onkruid tussen de steentjes in de voortuin verwijderd. Ik heb (een heel mindfull klusje trouwens) de steentjes uit de achtertuin allemaal GEWASSEN! in een emmer water en naar de voortuin gebracht, de schuur opgeruimd. Gewandeld en gefietst, want de sportschool is ook gesloten. Iedere dag een halfuur flink bewegen verhoogt de weerstand vertelde Erik Scherder gisteren in een tv programma.

Waarom schrijf ik dit nu allemaal? Niet om mijn dagprogramma met jullie te delen. Maar om weer eens de aandacht te vestigen op het bewustwordingsproces. We hadden voor de uitbraak van het virus allemaal de vrije keuze om bewust(er) met zaken om te gaan. Minder consumeren, minder werken, minder geld uitgeven, minder spullen kopen…meer tijd doorbrengen met het gezin, meer de natuur in. Hoe makkelijk zeggen we niet dat we naar dat feestje moeten (je kunt het niet maken om weg te blijven) of naar dat concert willen, of die vakantie nodig hebben… Maar wie maakte er gebruik van die vrije keuze? Nu heeft moeder natuur ons door dit virus gedwongen om over al die zaken na te denken en een andere invulling aan onze manier van leven te geven. Ook al hopen we allemaal dat het maar tijdelijk is. Als iets/een gewoonte langer dan 100 dagen duurt, zit dat in ons systeem verankerd en zullen we nooit meer de oude zijn. We staan aan het begin van het afscheid nemen van een scala aan opgelegde verplichtingen en gedrag… De kinderen die nu niet naar school gaan, maar de tijd thuis met hun ouders doorbrengen, zullen deze tijd hun leven lang koesteren.

We moeten ons op een andere manier bezig houden, we worden minder afgeleid van onszelf. Ons IK krijgt de aandacht.  We kunnen meer aandacht geven aan onze werkelijke behoefte. De tijd om in de stilte onszelf te horen. Eindelijk rust en tijd om bij te komen van ons jachtige leven en zelf je tijd invullen.

Het is zo overweldigend om te leven dat het maar weinig ruimte overlaat voor andere bezigheden (Emily Dickenson)

Ten slotte wil ik het nog hebben over de slachtoffers die te betreuren zijn en deze tijden niet overleven. En graag nadrukkelijk zeg dat ik iedereen een lang en gelukkig leven gun! Maar de naam Darwin duikt weer op, die staat voor een bepaalde theorie. Een natuurlijke selectie. Niemand wil sterven, maar hoeveel mensen die door onze fantastische zorg stokoud worden, willen ook écht 100 jaar worden? Tot welke prijs? Incontinent, verward, totaal afhankelijk, de hele dag wachtend op… ja op wat?  Persoonlijk kies ik daar niet voor.

Lieve mensen, probeer te wennen aan deze niet gekozen situatie, je niet ertegen verzetten, want je hebt geen keuze. Hoe triest ook voor alle ondernemers, die een flinke financiële strop boven het hoofd hangt. Je kunt de situatie niet veranderen, je hebt wél de keuze hoe je er mee om gaat. Heb vertrouwen, denk terug aan de oliecrisis, de economische crisis. Uiteindelijk is het allemaal weer goed gekomen. Ga de dingen doen die je voor je uit hebt geschoven… lees de boeken die je al zo lang wilde lezen, meld je aan voor die e-learning, werk in de tuin, verf je kozijnen. Zet een kopje thee en ontmoet dan via beeldbellen je kinderen, kleinkinderen en vrienden.  Maak er het beste van!

(De foto die jullie in de kop van het artikel zien, heb ik dinsdagavond 17-3-2020 ter hoogte van Meijel gemaakt, een prachtige afsluiting van een zonnige dag, een cadeautje)

Veel sterkte allemaal.

0
0
0
keer gedeeld
keer bekeken
Terugbelverzoek

    Graag een terugbelverzoek
    van VivaVeda?

    Vul het onderstaande formulier in en u
    word zo spoedig mogelijk terug gebeld.


    Facebook
    Twitter
    Google+0
    Linkedin0
    Print0
    E-mail
    Totaal
    0
    keer gedeeld
    keer bekeken