VivaVeda op reis, deel 5

Geschreven door: Christian Hermans 9 januari 2019

VivaVeda op reis, deel 5

Na de oversteek per pont van de zuidelijke helft van Gambia naar het noordelijke gedeelte, en de taxirit over stoffige niet-verharde wegen, kwam ik op de school aan.

We stapten uit de taxi en Ousman riep een van de kinderen bij naam. We naderden de kinderen, en hij pakte het kleine meisje, dat zijn dochter bleek te zijn op. Ze klemde zich aan hem vast en keek verschrikt. Ik begreep de reactie niet en keek Ousman vragend aan. Hij legde uit dat de kinderen niet vaak blanke mensen zien, en ik had een witte broek aan. Ze dacht dat ik een arts was! En artsen vaccineren ook…

Na deze kennismaking werden we verwelkomt door de headmaster. Hij nam ons mee naar zijn kantoor en begon uit te leggen waarom de school hulp nodig had.

De onderstaande foto’s spreken voor zich. De eerste twee foto’s laten zien hoe het dak van het kantoortje van het schoolhoofd er uit ziet. De andere twee foto’s laten een reeds ingestort toiletgedeelte van de school zien en hoe het toilet er nu uit ziet. Nu zijn de mensen daar geen luxe sanitair gewend, maar dit…! (even een uitstapje: Er is in Gambia op zulke plaatsen geen toiletpapier. Mensen gebruiken hun linkerhand om zich te reinigen. Ze overhandigen daarom aan anderen altijd alles met hun rechterhand. Als je dan net als ik linkshandig bent…)

Wij kunnen ons daar geen voorstelling van maken, maar 206 kinderen krijgen les onder deze omstandigheden. Het schoolgebouw is te klein geworden. Er is geen passend schoolmeubilair. I.v.m. plaatsgebrek kunnen er ‘s ochtends een paar groepen kinderen naar school, de andere kinderen gaan ‘s middags. Alle leerkrachten zijn goed opgeleid en bevoegd om les te geven, maar de middelen ontbreken. Toen ik vroeg wat ze nodig hadden, werd er ter plaatse een lijst gemaakt van de materialen die ze dringend nodig hadden. De voertaal op school is Engels. De kinderen spreken meestal geen Engels thuis maar een Gambiaanse taal.

Wenslijst met schoolmaterialen

Op nr. 1 zie je bv een ‘football’ (vinden ze ook daar superbelangrijk) Op nr. 9 staat een nietmachine, op nr. 17 vragen ze om 6 lijmpotjes… De lijst spreekt voor zich en inmiddels heb ik al enkele wensen kunnen afvinken, dankzij sponsoren en staan die ingepakt en klaar voor transport.

Als we dit gesprek achter de rug hebben, beginnen we aan de rondleiding door de klassen en maak ik kennis met de overige leerkrachten en de vrijwilligers. Deze koken voor de kinderen een soort brij met couscous. De kinderen lopen soms 4-5 km en eten dan op school.

In de leslokalen zitten op dat moment grote groepen kinderen, dicht op elkaar. De kinderen staan even op om te laten zien hoe hun schoolmeubilair er uit ziet. Dat is duidelijk te zien op de foto boven het artikel. Ze hebben ook geen tafeltjes om op te schrijven. Een enkel klaslokaal heeft wel iets van lessenaartjes, maar ze zitten met zijn vieren in een bankje. Dicht op elkaar.

Dan laat het schoolhoofd een tafel zien, waarop de schoolboeken/schriften liggen. Niet alle kinderen beschikken over schrijfmateriaal of schriftjes. Er zijn geen kasten om spullen in op te bergen. Alles ligt verzameld op deze tafels.

Dan verlaten we het leslokaal van de allerkleinsten. Een jongetje staat op en geeft me voorzichtig een hand. Dan komt er nog een en nog een… In no time ben ik omringd door een groepje kinderen die mijn handen en armen aanraken. Ze zijn kennelijk over hun ergste angst heen. Ze lachen en gillen van plezier en ik wordt door een streng sprekend schoolhoofd bevrijd 😉

We rijden verder naar de dorpskern van de village, waar ik alweer rondgeleid wordt, voorgesteld en ook daar dezelfde reacties van de kinderen als op de school. Eerst bang wegkruipen en dan moedig op de foto! We sluiten af met een lunch. Een grote schotel rijst met daarop 3 grote gegrilde vissen.

Op slechts enkele minuten afstand liggen de blokken die de bewoners zelf gemaakt hebben van zand en cement te wachten om gebouwd te worden. Dit is de plek waar een het nieuwe school moet komen. Dit is weer de doelstelling van de mensen van de Prima Planfoundation uit Nederland, België en Spanje.

Hiermee stopt het verhaal over de Samba Chargie school nog niet. Deze week worden 36 dozen met materialen afgehaald en klaar gemaakt voor verscheping naar Gambia. De boot vertrekt op 23 januari en zal na 6 weken aankomen in de haven van Banjul. Van daar uit gaan de dozen naar het depot van Goods for Gambia in Serekunda en kunnen ze naar de plaats van bestemming worden gebracht. Ook weer een hele uitdaging die we vol vertrouwen tegemoet zien. Ik hoop over enige tijd over de vorderingen van dit project te kunnen schrijven. Uiteraard ook weer met foto’s.

0
0
0
keer gedeeld
keer bekeken
Terugbelverzoek
Graag een terugbelverzoek
van VivaVeda?

Vul het onderstaande formulier in en u
word zo spoedig mogelijk terug gebeld.


Facebook
Twitter
Google+0
Linkedin0
Print0
E-mail
Totaal
0
keer gedeeld
keer bekeken