VivaVeda op reis, deel 3

Geschreven door: Christian Hermans 17 december 2018

VivaVeda op reis, deel 3

 

Enkele jaren geleden stonden we op een camping aan de Loire met onze caravan. Het was september, zo’n beetje einde seizoen en het was verlaten, op een enkele kampeerder na. We installeerden ons naast een Nederlandse caravan. Het bleken hele aardige mensen uit Gulpen te zijn. We raakten aan de praat en onze buurvrouw (Ine) vertelde dat ze met haar schoonzus naar Gambia op vakantie ging. Wij zelf hadden nooit vakantieplannen gehad in die richting, maar ik vond het wel interessant.  Voor buurvrouw Ine was het ook de eerste keer dat ze naar Gambia ging.

Kort na onze vakantie viel er een mail van Ine in de mailbox. Ine wilde in Gambia een school gaan bouwen en zocht bekendheid en ook donateurs. Ze is een creatieve vrouw en erg actief met schilderen en andere creatieve bezigheden. Ze organiseerde een expositie, de opbrengst ging naar Gambia t.b.v. die school.

Op dat moment had ik andere zaken aan mijn hoofd + een burn-out, dus ik parkeerde de uitnodiging en het project. Soms ontving ik mail met de stand van zaken of een aankondiging van een nieuw evenement.  Lange tijd was het stil. Toevallig viel er kort voor mijn vertrek naar Gambia, weer een bericht in de mailbox. De school stond inmiddels. Ze had hem binnen 2 jaar uit de grond weten te stampen! maar de kinderen (die vaak van ver naar school liepen) hadden meestal niet gegeten en ook niets bij zich. En op een lege maag is het moeilijk leren. Dus ze had inmiddels ook een keuken gebouwd, die door lokale vrijwilligers gerund werd. Maar ze had geld nodig om het dagelijkse eten te kunnen kopen voor de kinderen. Er was al een tuin aangelegd met groenten en fruit, maar daar kon nog niet geoogst worden. Ik stuurde haar een mail, dat ik binnenkort naar Gambia zou vertrekken en we maakten een afspraak. Na bijgepraat te hebben, vertelde ze over Gambia en de school, genoemd naar de grootste sponsor de Mia Keulaerds (Stichting).

Ik was nieuwsgierig geworden en beloofde haar om de school te bezoeken. Ze gaf me een pakketje mee voor een van haar kennissen in Gambia en ik vertrok weer.

In Gambia bezocht ik samen met de receptionist/gids van het hotel Ousman het schoolproject in Brufut Nema. Het hoofd van de school, Fatou, leidde ons rond en gaf uitleg. Indrukwekkend wat we daar te zien kregen. Een mooi gebouw, een apart gebouw dat de keuken herbergde, voorzien van een stromend water installatie en zonnepanelen voor elektriciteit. Een groente en fruittuin. Waw! Ine levert geen half werk.  Niet alleen ik, maar ook mijn gids was erg onder de indruk. We namen afscheid van de kinderen en de leerkrachten en reden met de taxi terug naar huis.

Onderweg vertelde Ousman mij over zijn eigen dorp, waar ook een school was, maar die stond op instorten. Hij nam zich op dat moment en in die taxi voor, om ook zo’n mooie school voor zijn dorp te bouwen. De kiem voor een nieuwe school in zijn dorp was gelegd. Op dat moment hadden we er geen idee van hoe dit gerealiseerd zou kunnen worden. Ousman sprak regelmatig met mij over zijn plannen en vroeg om hulp. Hij vertelde dat hij in de periode dat hij in het hotel werkte, veel vrienden in Europa had, met wie hij nog contact had.

Ik vertrok uit Gambia, maar bleef in contact met Ousman,de receptionist. Inmiddels naderde ook het regenseizoen en zouden er minder toeristen naar Gambia komen. Zijn halfjaar contract liep af en hij werd een beetje paniekerig hoe hij aan een andere baan moest komen. Ik wist inmiddels dat hij voor 9 mensen in zijn familie moest zorgen en dat hij tegen een groot probleem aan zat te hikken.

Het contact was enkele maanden minder en opeens was er een berichtje dat hij werk had. Hij werkte voor een Foundation, gesteund door Europeanen en was bezig zijn missie te realiseren. Een school in zijn dorp. Wat een stap! Tijdens mijn verblijf in Gambia en in de tussenliggende periode had ik veel met hem gesproken over zijn instelling tot het leven. Als je altijd maar blijft roepen dat je ‘poor’ bent, dan voed je die gedachte. Hem uitgelegd dat je de omstandigheden misschien niet (altijd) kunt veranderen, maar dat je wel altijd een keuze hebt hoe je er naar kijkt. Dat betekent wel dat je moet om denken en uit de slachtofferrol moet komen. Hij bleek een intelligente man te zijn en had hierover nagedacht. In de periode dat het rustig was, had hij zijn plannen met een aantal Europese vrienden besproken en daar gehoor gevonden. Samen hadden ze er de schouders onder gezet. De mensen in Europa en Ousman in Gambia. En zo had hij een nieuwe baan, een inkomen en een missie.

Hij stuurde foto’s van zijn school, de SAMBA CHERGIE school

En ik besloot ik nog een weekje naar Gambia te gaan in november 2018. Half vakantie en half om me te verdiepen in het schoolproject. Ik bezocht met hem zijn dorp en de school om met eigen ogen te zien wat er nodig was, welke ondersteuning er vanuit Europa nodig was om een  betere school te bouwen. Over het bezoek aan deze school vertel ik in mijn volgende blog.

0
0
0
keer gedeeld
keer bekeken
Terugbelverzoek
Graag een terugbelverzoek
van VivaVeda?

Vul het onderstaande formulier in en u
word zo spoedig mogelijk terug gebeld.


Facebook
Twitter
Google+0
Linkedin0
Print0
E-mail
Totaal
0
keer gedeeld
keer bekeken